EEM Groepenkasten

“Boven het maaiveld” door Gerwin Groote

kop boven het maaiveld

Illustratie: Marloes de Vries

Als je in een dorp als Klazienaveen bent opgegroeid – zoals ikzelf – behoor je niet je kop boven het maaiveld uit te steken. Daarnaast is het met zoveel agrarische bedrijven in een korte omtrek ook niet verstandig, want voor je het weet wordt je kop met een zeis van je romp geslagen.

In deze contreien kleur je netjes binnen de lijntjes. Iedereen die daarbuiten kleurt valt buiten de spreekwoordelijke boot. Enkelingen wagen zich buiten die lijntjes.

Ik noem een Bernard Gepken, gitarist bij o.a. onze eigen Daniël Lohues.

Ik noem een Marloes de Vries, illustrator – verantwoordelijk voor de illustraties rond deze tekst -, bekend van FLOW! en haar online magazine vol kleurrijke prenten.

Ik noem een Rosa da Silva, actrice en bekend van haar rollen in o.a. ‘Jeuk’ en Anne Frank in de voorstelling ‘ANNE’ en ik noem een Annika Abbing, regisseuse en theatermaakster.

Allen vluchtten. Zelf vluchtte ik naar Zwolle, Rosa en Anika naar Amsterdam, Marloes naar Rotterdam en Bernard kwam na talloze omzwervingen, hoe kan het ook anders, net als ik terug in Emmen.

Vorige week maandag zat ik samen met Rosa, die ik sinds mijn achtste levensjaar ken en koester, te gast bij het – kuch – literaire café in Klazienaveen. Een prachtig initiatief.

Rosa en ik deden, evenals de andere hierboven genoemden in onze vrije tijd niet aan voetbal of handbal, we zopen niet in zuipketen en we luisterden geen ‘piratenmuziek’.

Wij studeerden gitaar, luisterden naar Queen, keken Villa Achterwerk, tekenden het eelt op onze handpalmen, verkleedden ons, zongen, vochten, werkten en bewonderden en gingen om onszelf te ontdekken en te ontplooien naar de Jeugdtheaterschool in Emmen. Wij kregen les van Eva Wortmann. Dezelfde Eva Wortmann die nu, jaren later, na talloze beloftes en spelletjes met de gemeente inmiddels de nek is omgedraaid. Waarvoor nog hartelijk dank.

De kwestie gaat mij aan het hart.

Terwijl Rosa zich, na samen de basisschool , de middelbare school en uiteindelijk ook nog de Theaterschool in Zwolle te hebben doorlopen, verder ontplooide als actrice aan de toneelschool in Amsterdam, besloot ik als theaterdocent terug te keren naar mijn geboorteplaats, om les te gaan geven. Om een plek te creëren waar jongeren zichzelf kunnen zijn en zichzelf mogen ontdekken in een veilige omgeving, zoals wij dat hadden op de Jeugdtheaterschool van Eva.

Des te meer raakt het mij dat een gemeente als Emmen de enige plek waar dit mogelijk is wegbezuinigd. Foetsie. Geen omkijken meer naar. Jonge talenten in de gemeente Emmen zijn verplicht om te gaan sporten, dat is wat de gemeente graag subsidieert. In een straal van nog geen 10 kilometer rond mijn eigen woning tel ik zo’n dertig sportclubs.

De jongere die zich hier, in het laag gekapte maaiveld, al niet zo prettig voelt of probeert te ontdekken wat hij of zij in de kunsten kan betekenen, wordt als een ongewilde gast van het feestje verdreven.

‘Niet echt verdreven’ antwoordt onze gemeente. ‘Ze kunnen zich aansluiten bij de Kunstbeweging’. Een beweging die voortkomt uit het wegbezuinigen van het CQ, naast de Jeugdtheaterschool, de enige plek waar de verschillende kunsten konden worden beoefend in de regio Emmen.

Ik zie het als een lam dat geslacht wordt. Het CQ als het lam. Wat nu overblijft, is het vlees. Daar kun je niets mee, dat bederft na verloop van tijd. Tenzij je het verkoopt als mals en vers vlees. Als gemeente zou ik, na het slachten van het lam, ook het vlees proberen te verkopen. Desnoods verkoop je het als ‘gehakt’.

Maar ík koop het niet, ik neem er geen genoegen mee. Ik eet alleen vlees dat het keurmerk “beter leven” draagt.

Die hele veenarbeidersmentaliteit, dat: ‘doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg’, maakt dat het maaiveld in deze regio lager staat dan waar ook in Nederland. Iedereen die zich erboven waagt is een ‘homo’ een ‘aparte’ een ‘eigenwijze’. Al is dat in je puberteit niet altijd even fijn, het maakt ook dat je een schild ontwikkelt. Je wordt er weerbaar van, je leert er door vechten. Rosa, Bernard en Annika op het toneel.

Marloes met haar pen en pencelen.

Ikzelf voor de klas, op papier en het toneel.

Met ons nog vele andere getalenteerden die uit deze regio vertrokken zijn. Toch geef ik de moed niet op, ik blijf hier hangen. Er is teveel om voor te vechten.

Dus.

Zolang mijn strot niet onder het veen wordt geschoffeld, zal het geluid dat het maakt – naar alle Emmenaren – enkel dit zijn: Dank je wel.

Gerwin Groote

(Illustratie: Marloes de Vries)