EEM Groepenkasten

Column: Ekster

eksterEen van mijn favoriete vakantiebezigheden is het lezen van tijdschriften. Waar mijn vrouw zich urenlang verliest in het verslinden van romans en detectives, af en toe resulterend in een over haar wang rollende traan of zichtbaar kippenvel, ga ik liever voor het lezen van korte, overzichtelijk stukjes.

Ieder jaar op vaderdag word ik derhalve door mijn kinderen verblijd met een nieuw abonnement op een tijdschrift. Dit jaar viel de eer te beurt aan de Quest, een semi-wetenschappelijk magazine met uiterst leesbare en interessante artikelen over van alles en nog wat. Zo leerde ik waarom bananen krom zijn, hoe zonnebrandcrème werkt en waarom een handschoenenvakje in een auto een handschoenenvakje heet terwijl er nooit handschoenen in liggen. Zou dit ook voor de hoedenplank gelden, vraag ik me nu ineens af?
Af en toe twijfel je aan hetgeen je leest, zo vreemd komt het je voor wat de redactie nu weer uit de hoge hoed tovert, maar wat immers wetenschappelijk onderbouwd toch waar blijkt te zijn!

In het juninummer las ik dat onderzoek had uitgewezen dat eksters niet verantwoordelijk kunnen worden gehouden voor het ontvreemden van glimmende voorwerpen, iets waar de vogelsoort sinds mensenheugenis van werd beticht. Nog onlangs vond ik tijdens het schoonmaken van de dakgoot een theelepeltje terug dat we niet hadden gemist maar keurig bij ons bestek paste. Voetstoots had ik aangenomen dat een ekster, die een hoge dakgoot van ons huis had uitverkoren tot de plek waar het nageslacht ter wereld zou moeten komen, de dader van deze ontvreemding was!

Een valse beschuldiging naar nu, aldus Quest, blijkt. Onderzoek had uitgewezen dat eksters juist niet aan de haal gaan met glimmende voorwerpen. Was ik jarenlang op het verkeerde been gezet? Hadden mijn ouders, natuurliefhebbers en kenners van al wat groeit en bloeit, mij destijds als jonge onderzoeker verkeerd voorgelicht? Moest ik het onderzoek van Quest hoger schatten dan de wetenschap van mijn natuurminnende ouders? Ik begon te twijfelen. Op pagina zes van elk nummer van Quest staan maandelijks de rectificaties die lezers hebben aangebracht of toegevoegd aan artikelen uit het nummer van de maand ervoor. De redactie gaat diep door het stof en moet, soms schoorvoetend, toegeven dat ze er naast zaten of onvolledig waren. Zie je wel, dacht ik, ook Quest heeft niet de wijsheid in pacht!

Ik werd gaandeweg alleen maar gesterkt in mijn vermoeden toen ik zag dat het onderzoek over de eksters was uitgevoerd door wetenschappers van de Britse universiteit van Exeter …….. en de schrijfster van het artikel Evelien van Eck was…….. .Exeter, van Eck, ja nu wist ik het zeker : dit verhaal hoort thuis in de categorie broodje aap! Eerherstel voor de ekster werd mijn doel en bijna was ik in de pen geklommen om de redactie van het tijdschrift dat ik nog een jaar zou moeten lezen, de oren te wassen met deze flauwekul als bladvulling.

Aangezien ik echter een type ben dat doorgaans niet al te impulsief handelt, besloot ik eerst aan “factchecking” te gaan doen. Op de computer tikte ik de zoekwoorden Exeter en magpie ( Engels voor ekster) in en een seconde later werd verwezen naar bovengenoemd onderzoek ! Het was dus waar!! Teleurstelling en ongeloof vochten om voorrang bij het lezen van de onderzoeksresultaten. Eeuwenlang hebben onze zwart-wit gevederde vrienden onterecht de schuld gekregen van alle vermiste tafelzilver en wat dies meer zij.

Ik leg me neer bij zoveel wetenschappelijk aangetoond bewijs, maar er rest nog een vraag: Hoe kwam dat theelepeltje nou bij mij in de dakgoot?

Harry Nibbelke

Column
Map