EEM Groepenkasten

Column: Ik vertrek

bouwvalWie veel reist, kan veel verhalen! Zo luidt een gezegde waaraan ik als columnist zeker beantwoord. Ik bezocht met veel plezier en interesse zowat alle landen van Europa en enkele erbuiten, maar ben ook altijd blij wanneer ik Drenthe weer binnenrijd en de Puritpiep’n in de verte zie opdoemen!

Oost-Europa is echter tot nu toe een stiefkindje gebleken. Zo was ik nog nooit in Hongarije. Ik kan u dus niet uit eigen ervaring vertellen over de poesta’s en de goulashsoep ter plaatse. Een stedentripje naar Boedapest staat echter nog wel op ons verlanglijstje. Wellicht kunnen we ooit eens een camping uitzoeken aan het Balatonmeer! Het binnenland van Hongarije trekt me echter niet zo.

Sinds ik vorige week op de nationale kijkbuis een aflevering van het programma “Ik vertrek” zag, weet ik het zeker. Wat een doffe ellende! In het populaire programma worden Nederlanders gevolgd die in het buitenland een droom willen verwezenlijken. Vaak is het runnen van een camping of pension bij velen een welhaast onbereikbaar ideaal. Voorzien van een onbegrensd optimisme en geloof in eigen kunnen worden banen opgezegd, wordt afscheid genomen van familie, vrienden en kennissen en nemen kinderen afscheid van vriendjes en klasgenoten en worden zo uit hun vertrouwde omgeving gerukt ter eer en meerdere glorie van de droom die papa en mama najagen.

In de aflevering van vorige week had een echtpaar uit het Drentse 2e Exloermond, op de hielen gezeten door de Dierenbescherming, het plan opgevat om een camping voor de minderbedeelde en mindervalide medemens te beginnen op de grens van Hongarije en Kroatië . Op zich een bewonderenswaardig initiatief ware het niet dat ik mij direct afvroeg wat de doelgroep er toe zou moeten bewegen om juist dit gebied en deze camping, 1500 km van huis en haard, uit te zoeken voor het doorbrengen van hun vakantie.

Het aantal vraagtekens steeg met de minuut naarmate het programma vorderde ! Het nieuwbakken beheerdersechtpaar had voor €7500,- ongezien een boerderij met een lap grond gekocht via internet en vertrok vol goede moed, samen met twee honden en zeventig papegaaien in te kleine kooien, naar hun nieuwe woonplaats. De “makelaar” had gezegd dat ze eerst even bij de notaris de in het Hongaars opgestelde koopovereenkomst moesten tekenen en pas daarna hun pasverworven eigendom mochten zien! “Kwestie van vertrouwen”,aldus de Nederlandse makelaar Kees. Ongehoorzaam als ze waren hadden Sjaak en Irma “stiekem” tocht eerst even hun nieuwe bezit aanschouwd, hoewel Kees dat had ontraden. Zelden zo’n troosteloze en door onkruid overwoekerde bouwval gezien. Niettemin werd even later de koop gesloten ten kantore van de plaatselijke notaris. Hoe dom kun je zijn!

Een camping voor de mindervaliden is er nooit gekomen, het gaat nu een gay-camping worden! Sjaak keerde nog een tijdje terug naar Nederland en Irma zit broodmager en neerslachtig in een inmiddels gehuurde woning in een dorpje waarvan ze de naam nauwelijks kan uitspreken. Ik had met haar te doen. “We blijven de toekomst rooskleurig tegemoet zien”, sprak Sjaak later hoopvol, wetend dat de Dierenbescherming verder weg was dan ooit.

Ik bewonder het eigen initiatief van mensen. Idealisme is een goed kompas! Carpe diem! Pluk de dag. Maar er zijn grenzen! En dromen kunnen ook bedrog zijn! Laat bovenal je roze bril thuis!

Het meest stoor ik mij echter aan de omroep die dit soort taferelen uitbuit en uitzendt. Hoe gekker en naïever de mensen zijn die ze ten tonele voeren, des te hoger zijn de kijkcijfers. En daar draait alles om in Hilversum. Daarvoor reist de filmploeg maar wat graag af naar dat “verre” Drenthe!

Harry Nibbelke