EEM Groepenkasten

Column: LIEF ZIJN

Gerwin Groote Klazienaveen

Onlangs zag ik op een website foto s van een woedende welgestelde dame die pontificaal, voor de servicebalie van haar plaatselijke Albert Heijn, haar bonuskaart doormidden knipte. Het verknipte, knipte ze nogmaals en al het verscheurde, scheurde ze opnieuw. In haar ogen las ik woede.
Haar wangen waren paars aangelopen van de stress, of de overgang, ik vermoed de combinatie opvlieger en opwinding. Ze zag er best ‘kek’ uit. Grijze coupe, keurige make-up en haar kleding kwam zeer zeker niet uit C&A. Vreemd vind ik.

De discussie over onze gezamenlijke ‘trots’ zet zich voort. Ik ga het woord niet typen, iedereen weet over welke discussie het gaat. De discussie die sommigen bestempelen als ‘traditie’ en ‘cultuur’. Ik noem het de grootste schijnheilige vertoning dat neerkomt op opzettelijk kinderen voorliegen en bedriegen. Leuke ‘traditie’ joh.

Deze mevrouw was het oneens met het standpunt van Albert Heijn over het toelaten van totaal uit de duim gezogen ‘fictieve’ personages op hun verpakkingen. Het mooie is, dat vind ik dan weer verwonderlijk, dat deze mevrouw blijkbaar tijd had om per direct haar AH te bezoeken en heel demonstratief, alsof haar daad iets uitmaakt, haar kaart te verknippen voor het toeziend oog van een 16-jarige medewerkster die alleen maar beduusd terug kijkt. Deze mevrouw deed iets, wat ik als “niet-zo-heel-lief” wil bestempelen.

Het is niet alleen “niet-zo-heel-lief” tegenover haar medemensen die, blijkbaar, aanstoot geven aan onze vorm van het invullen van ons ‘kinderfeest’. Het is ook nog eens “niet-zo-heel-lief” tegenover de medewerkster. Die gewoon haar vakantie aan het bij-elkaar werken is in de supermarkt en opeens geconfronteerd word met woede dat rechtstreeks uit de hel lijkt te komen. Maar het meest “niet-zo-heel-lief” en bovenal “cru” vind ik het voor de dame zelf.

Daarom wil ik onderstaande open brief aan haar richten:

“Lieve mevrouw van de foto’s in AH,

Hoe voelt u zich nu? Ik meen af te kunnen lezen van de foto’s dat u heeft gedacht:
“Zo, ik maak een statement!” en door het verknippen van uw kaart heeft u heel duidelijk laten zien: “Ik kom hier nooit meer”. Althans, ik denk dat u dat heeft proberen te laten zien. Ik zag eigenlijk zelf iets van: “ Zo, ik ga, omdat het gewoon makkelijk is, jullie zitten hier op de hoek en ik ga heus niet in mijn dure BMW omrijden voor een paar boodschapjes, vanaf nu geen bonuskorting meer vragen!”. Sterker nog, ik denk dat u al een nieuwe heeft aangevraagd. Stiekem, thuis achter uw computer, met het boek: windows voor dummy’s nog op het bureau.

Lieve mevrouw, ik wil u, in het kader van uw actie, attenderen op het woord: “evolutie”. Evolueren betekent ontwikkelen. En bij ontwikkelen hoort verandering. Dingen veranderen. Daar zijn we gezamenlijk verantwoordelijk voor. Wij allemaal. U, ik en de rest van de mensen. Daar moeten we blij mee zijn. Stel dat er miljoenen jaren geleden al mensen als u rondliepen, bij een Dinosaurus om te roepen: “ Niet laten uitsterven, niet doen, dit hoort bij onze “cultuur” en dat ze dan heel standvastig bij een Hunebed achtige-servicebalie boos hun lende-lap doormidden scheurden omdat ze het niet eens waren met de keuze om Dinosauriërs te laten uitsterven. Jeetje mevrouw.
Dan liepen er nu dus nog steeds Dinosauriërs rond. En ik kan u vertellen, het is niet leuk als die in uw dure trui bijten of dat u zomaar ineens in een drol van een dino trapt. Dat is niet voor te lachen! Of, dat u nu nog in hooibalen moet slapen met vlooien en de pest overal rondom u. Dat u wellicht nu nog zonder condooms leeft en 200 kinderen heeft, omdat een God dat verbied. We weten in inmiddels allemaal toch wel beter?

Verandering is goed. Lieve mevrouw. Dat is goed.

Dat maakt dat we samen ontwikkelen. Blijft u alstublieft niet vasthouden aan vertrouwde afspraken en stereo-type beelden. U maakt alleen uzelf moe.

Wat is voor u de kern van het Sinterklaasfeest? Naar mijn mening is dat: samen, als familie, een avond doorbrengen waarbij de kinderen verwend worden door hun ouders. Met een surprise, een zelf gemaakt cadeau en een “altijd-even-slecht” gedicht. Lekkernijen op tafel. Kaarsjes aan. De geur van kaneel en warme chocolademelk. De volksleugen over een man uit Spanje en zijn knechten is daar alleen het omhulsel van. De inleiding.

Ik maak mezelf niet zo druk over hoe hij/zij er uit ziet. Of hoe hij/zij gekleed gaat. Als hij of zij maar zorgt dat de kern van het feest hetzelfde blijft. Samen zijn.

Ik vind uw arrogante manier van exposeren van hoe oneens u het bent met het afschaffen van een knecht in een bepaalde kleur nogal hypocriet. Als u zo onwijs begaan bent met de Neerlandsche ‘cultuur’ en ‘tradities’ zou ik in uw geval, de woede omzetten in positieve energie en zorgen dat elk kind in Nederland dezelfde kernwaardes van het feest mag ervaren. Samen zijn, lekkernijen, geknutselde surprises. Een luisterend oor voor elkaar hebben en zorgen dat iedereen een fijne Sinterklaas-avond beleeft waarbij gepraat wordt en er een “warme” sfeer hangt.
Lieve mevrouw. Elk jaar zijn er kinderen in Nederland die geen pepernoten op tafel krijgen, die zijn te duur. Ze krijgen geen zelfgemaakte cadeaus of gedichten omdat vaders en moeder niet kunnen schrijven, geen geld hebben of simpelweg niet eens thuis zijn.
Als u zich nu zo verbonden voelt met de ‘traditie’ Sinterklaas, maakt u zich dan alstublieft, met exact dezelfde passie als uw haat naar AH, hard voor de kernwaardes. En laat de omhulsels ervan fijn door evolueren. Zoals het hoort.

Dingen veranderen, dat is goed. Loslaten is moeilijk, dat begrijp ik, maar doet u alstublieft uw best. Niet voor mij of al die anderen. Voornamelijk voor uzelf. Ik heb het vermoeden dat het u geen moeite gaat kosten om lekker met uzelf bezig te zijn. Blijf dat ook vooral, en probeer voortaan niet meer de evolutie te remmen en op die mannier anderen mee te sleuren in uw bekrompen denkwijze.

Succes.

Met gekleurde groeten,

Gerwin Groote”