EEM Groepenkasten

Column: “Money makes the world go round”

Gerwin Groote Klazienaveen

Het is tijd voor een bank die het anders doet,
Het is tijd voor de bank met een voorliefde voor de kleur neon-oranje.

Afgelopen donderdag zag ik in de Muzeval de voorstelling:
“De Verleiders, door de bank genomen”

Ik heb nooit zaken gedaan met een bank en na het zien van de voorstelling kan ik u deze korte samenvatting geven: “Doe ook nóóit zaken met een bank. Het zijn allemaal zakkenvullende, zelfingenomen multi-ondernemingen.”

Klein voorbeeld:
U leent 20.000 euro bij een bank. De bank heeft dat geld zelf ook niet, de bank vult enkel en alleen 5 cijfertjes in een computer in. U ziet op uw rekening de 20.000 euro digitaal bijgeschreven.
Daarna betaalt u die 20.000 euro weer netjes terug met een rente. Die rente is echt geld. Dat is geld dat u de bank geeft voor ‘geleend’ geld dat dus eigenlijk nooit heeft bestaan. De bank verdient dus aan jouw lening.
Klinkt heel logisch, ik had er nog nooit over nagedacht.

Zo kort na de voorstelling werd ik al geconfronteerd met de bureaucratie van de banken:
Vandaag moest ik voor het afstorten van wat geld naar de Oranje Rakker. De bank met ideeën. U kent hem wel. Dat is die bank waar je in principe nooit geld kunt storten omdat de automaat vrijwel altijd defect is. Die bank.
Vandaag had ik geluk, een ander individu minder.
Dit maal was niet de stortings-automaat stuk, maar de pinautomaat ernaast.
Die automaat wordt gebruikt om, als dat nodig is, door medewerkers bedient te worden en zo mensen in nood met een verloren of defecte pinpas te helpen aan geld. U moet weten, in een bank is tegenwoordig verder geen contant geld meer te vinden. Ik ondervond zelf geen last, mijn mede mens achter mij wel.
Een dame, ik schat haar ergens in de zeventig lentes jong.
Vriendelijke blik en een stem die krakerig en pril klonk.
Ik kon het niet laten om haar verhaal mee te luisteren, ze zat in zak en as. Ze had geld nodig, haar man kon geen geld meer opnemen, ze was al jaren klant bij de bank. De pas werkte niet meer en…. u raad het al: die automaat was dus stuk.
Terneergeslagen kermde de vrouw: “Wat moet ik nu? Ik heb 3 euro, daar red ik het vandaag toch niet mee?” Terwijl de bankmedewerker, die opereerde uit de top van zijn kunnen, hij kon ook niet anders, moest antwoorden:” Het spijt me mevrouw. De automaat wordt gerepareerd, vandaag of morgen. Daar moeten we op wachten, ik kan u niet verder helpen.”

Daar zag ik plots mezelf zitten. 70 lentes jong en ik hoop dat ik nog zo kras zal zijn. Dat mijn gelaat nog zulke lieve trekken vertoond op die leeftijd.
Ik zag mezelf in blinde paniek zitten. Na 70 jaren klant te zijn van een bank.
Geen geld te hebben en ook geen vooruitzicht op een beetje geld dat me zal helpen.

“Al was het maar een tientje meneer” vervolgde de vrouw en ik schrok wakker uit mijn angstvallig visioen, snel trok ik mijn stortingsbewijs uit de automaat.
Weer kreeg de dame nul op rekwest. Ik stond perplex.
Nu had ik geluk want ik had een financiële meevaller die me later op ( hoe cynisch eigenlijk) hogere leeftijd tegen gaat vallen: Mijn pensioen vanuit het bioscoopbedrijf was uitgekocht. Mijn pensioengeld was alvast overgemaakt.

Zonder na te denken begaf ik me naar de pinautomaten aan de buitenzijde van “Schip numero 2” . Ik trok 10 euro van mijn rekening.
Liep terug naar binnen, gaf het aan de dame.
Ze wilde het niet aannemen, vroeg om mijn contactgegevens en beloofde alles terug te geven. Ik weigerde. De tranen in haar ogen en de glimlach van oor tot oor waren duizend euro waard. Dit is mijn best bestede tientje ooit geweest.

Toen ik haar een knuffel gaf en daarna een heel fijne dag wenste en hoopte dat de automaat morgen wel zou werken, werd ik aangehouden door de medewerker. Of hij mijn contactgegevens mocht. Ook die heb ik geweigerd, in een flits bedacht ik me dat dat dan misschien voor een bloemetje zou zijn, of een bedankje.
Dat geld hadden ze beter aan de dame kunnen besteden.
“Samen zijn we de bank”, m’n hol.

En overstappen op de bank anno nu of de blauwe bank die groot geworden is door klein te blijven is ook geen optie. Die worden namelijk al van mijn belastinggeld overeind gehouden, daar pomp ik privé liever niet meer geld in.
Dat geld besteed ik dan liever aan mensen die het nodig hebben.

Gerwin Groote