EEM Groepenkasten

Column: Movies, Magic and More

Gerwin Groote Klazienaveen

Astra Service Bioscopen, goedenavond, je spreekt met Gerwin — Soms word ik s nachts wakker. Uit een mooie droom. Die zin, die ik toch zo n 11 jaren van mijn leven heb mogen uitspreken, galmt dan nog door mijn hoofd. Potverdrie. De Astra Service Bioscopen. Na 11 jaar vind ik het niet meer dan logisch dat ik aan dat fantastische stukje Klazienaveen een column wijd.
Want wat maakte nu eigenlijk dat ik me juist op die plek zo thuis voel? Nog steeds zelfs. Is het alleen film? Nee. Niet alleen. De magie van film is wel een grote drijfveer geweest. Bij welk ander medium dan film, wellicht theater, kun je nu eenmaal zo jezelf verliezen in een verhaal. In prachtige muziek. In beelden die werkelijk van het scherm lijken te springen, recht in je gezicht, dan bij film.

Als ik een film kijk verlies ik mezelf. En de combinatie; film en werken in een zaal waar een film vertoond wordt, is dan ook de beste ooit. Of, jammerlijk gezegd, was de beste ooit. Want de tijd van kassa-draaien en serveren in die bioscoop is ten einde. De herinnering aan dat hele avontuur staat voor eeuwig in een kelderluik achter de bar van zaal1 geschreven: “ Inge en Gerwin werkten hier, februari 2007”.

Ik herinner me als 14 jarig jongentje dat ik een bijbaan wilde. Na 2 ochtenden om 6.00 uur opstaan om rozen te plukken in een kas in Klazienaveen werd ik ontslagen. Niet omdat ik geen rozen kon plukken, dat kon ik. Ik vond het leuker om in dat gangpad de rozenknoppen naar mijn buurvrouw; Rosa te gooien. En dat werd niet gewaardeerd door de eigenaar. Terecht. Dat wel.

Ik wist toen al dat ik liever bij de bioscoop wilde werken. Maar ik was te jong. Althans, dat zei de meneer in de kassa steevast.
Na mijn ontslag bleek dat de aanhouder wint.
Wederom leverde ik mijn papier in bij de kassa. Wederom werd het glimlachend in ontvangst genomen. En na een paar dagen geschiede het dat ik bij de allereerste ‘Harry Potter’ film ineens tussen 200 andere mensen stond. Geen idee wat te doen. Behalve dat me opgedragen werd om met een dienblad vol cola en M&M’s naar rijen toe te bewegen, zo stil mogelijk, en daar af te rekenen met de gast. Na mijn eerste avond was ik verkocht. Verknocht.

In de jaren die volgenden heb ik mijn fascinatie voor film en alles wat daar bij komt kijken kunnen exposeren en overdragen. Zoals het op mij is overgedragen. Want als er iemand een betere mentor dan Abel Abeln hemzelf kan zijn, mag hij zich per direct bij mij melden. Abel kan als geen ander gepassioneerd vertellen over film en zijn liefde voor het vak.

Mijn puberteit bestond uit oude jazz luisteren, films die ‘de moeite waard’ zijn terug kijken. En veel op –en-neer lopen in 2 fantastische filmzalen.
Avonden waarin er gelachen is, schokkende ontdekkingen zijn gedaan in de zalen tijdens films ( ik herinner me een felatio moment tussen twee gepassioneerde gasten in zaal 1). Ook waren er avonden waarop ik me het liefste tussen 4 stenen had willen begraven. Ik noem maar “New Kids” avonden. Waarbij de bezoekers steevast wél wilden roken in de zaal en het bier niet rijkelijk genoeg kon worden geschonken.
In de bioscoop in Klazienaveen maakte ik voor het eerst vrienden. Ook keek ik er voor het eerst een film met een andere “jongen”. Iets waar ik indertijd nog heel onzeker over was. De veiligheid die de mensen om me heen daar, en de plek zelf me boden, maakte dat ik trots en eerlijk durfde te zijn.

Ik ken geen plek op aarde waar werknemers en werkgevers daadwerkelijk “familie” van elkaar werden.
We elkaar hielpen in onwijs goede periodes en in extreem slechte. We stonden voor elkaar klaar. En al duurden dagen soms van 10.00 uur in de ochtend tot 03.00 uur in de nacht. Dat had je er voor over. Ik herinner me “Lord of the Rings-marathons” waarbij we met drie man personeel tot diep in de ochtend lachten onder het genot van negerzoenen en zelf getapte cola.
En waarom we dat deden?
Omdat na afloop van de film er elke keer weer steevast 200 ontroerde, blije, gefascineerde gezichten de zaal uitliepen. Allemaal ontdaan van de magie van film. Zoals de filmmakers, de acteurs en uiteindelijk wij, de exploiteurs, dat konden overdragen en geven aan de bezoekers. Onze gasten.

Gasten die, als het kerst was, nog met een hele familie naar de film kwamen, in plaats van gedownloade films op een groot flatscreen in een eigen woonkamer kijken. Gasten die zich welkom voelde, en zich even helemaal wilde laten gaan, zoals ik ook altijd doe als ik me laat meesleuren in een film. Deze kerst ga ik het zelf weer doen, vrienden meenemen naar de film. Samen ons laten ontroeren. En daarna maar eens borrelen en eten. Eerst de ontroering.

Als er 1 plek in Klazienaveen heilig verklaard moet worden, dan is het voor mij dat stukje bioscoop. Waar alles nog kneuterig en fijn is. Waar je met een warm welkom wordt binnengehaald. Waar je zonder vooraf te hoeven bepalen wat je wilt, kunt genieten. In het moment zijn.
Ja, de stoelen zijn wat oud en uit de tijd. Ja, de beenruimte is iets minder dan in de fabriek die in Emmen is neergestreken. Ja, het doek is iets kleiner.
Maar ook ja, het beeld is haarscherp. Ja, je hoort goddank niet de actie scenes uit de gigantische zaal ernaast. Ja, hier ben je welkom en bovenal:
Ja, Astra Service Bioscopen Klazienaveen is een thuis.
Er is generatie op generatie gezorgd dat elke gast een gast is. Niet een klant.
Je bent er thuis.

Ik ben er thuis.
Nog steeds. Waarvoor dank.

Gerwin Groote