EEM Groepenkasten

Column: Respect

Harry Nibbelke, column, respect, bedelaarSinds jaar en dag geldt er in de opvoeding van kinderen een gouden regel: die van de drie R’s.
Rust, Reinheid en Regelmaat staan te boek als de ingrediënten op het recept dat opvoeden heet.
Bij peuter- en kleuterleidsters zijn deze regels er als het ware ingeramd tijdens hun opleiding en waren welhaast een garantie voor succes.

Maar de tijden zijn veranderd en ik zou graag een vierde R aan het rijtje willen toevoegen.
Het is hard nodig in de huidige, snelle ,flitsende , qua normen en waarden aan verandering onderhevige tijd. De R van Respect zou ik willen toevoegen.

Ik ben vast niet de eerste die dit idee oppert, want al enige jaren zie je in voetbalstadions meterslange “reclame” borden, waarop het woord respect groot staat afgebeeld. Ook op het shirt van menig voetballer en scheidsrechter is op schouderhoogte een borduursel met het woord respect aangebracht. Zonder respect geen voetbal!

Overal waar sprake is van een gezagsverhouding, met al dan niet aanvaard of opgelegd gezag, komen situaties voor waar de meningen verschillen. Of het nu op het werk is , binnen het gezin, op school of in de vrije tijd.

Ik licht er, mede omdat ik zo’n voetballiefhebber ben, een paar voorbeelden uit die je langs de lijn vaak ziet.
De speler, die woedend op de scheidsrechter afloopt en zijn ongenoegen kenbaar maakt over een arbitrale beslissing, het wegwerpgebaar van een jeugdspeler richting grensrechter die van mening verschillen over het afblazen van een kansrijke aanval vanwege vermeend buitenspel, een trainer die een schwalbe van een speler van de tegenpartij nadoet om de vierde man te overtuigen van zijn gelijk. Ik kan nog wel even doorgaan…….

Maar wanneer er spreekkoren op de tribune jegens de tegenpartij klinken, oerwoudgeluiden door het stadion galmen steeds wanneer een speler met een donkere huidskleur de bal beroert, dan speelt er iets anders. Dan is het de anonieme massa die het doet en niet het individu. De groepsdruk zorgt er voor dat het individu gaat imiteren wat de massa doet. Alcohol wil daarbij nog wel eens een handje helpen.

Ik herinner me 13 oktober 1993. Ik ben met mijn zoontje bij de WK kwalificatiewedstrijd Nederland-Engeland in De Kuip in Rotterdam. Doelpunten van Ronald Koeman en Dennis Bergkamp. Als het spannend wordt, deelt Ronald Koeman op het middenveld een doodschop uit aan een Engelse speler die doorbreekt en alleen ten koste van een, later door de trainer als “nuttige“ overtreding gekenschetste, zware overtreding kan worden gestopt.
Ik juich met de meute mee en geef mijn zoon ongewild een zeer slecht voorbeeld. De massa hè. En de emotie……. We zingen, na de 2-0 in de 69e minuut, uit volle borst mee dat het zo “stil is aan de overkant”…… Nederland kwalificeert zich.

Wanneer emoties hoog oplopen, of het nu op het voetbalveld is of in het verkeer waar medeweggebruikers er een andere rijstijl op na houden dan de jouwe, maar ook in het dagelijks leven kom je soms ongewild aan bij de grens tussen fatsoen en onfatsoen, bij de scheidslijn waar het verliezen van respect op de loer ligt.

Deze week ergerde ik me aan het respectloze gedrag van meegereisde PSV supporters, die in Madrid op een terras waren neergestreken en hun wisselgeld respectloos voor de voeten wierpen van in het centrum bedelende zigeuners. Een briefje van € 5 euro werd voor de neus van een zigeunerin met veel bravoure in brand gestoken. Over respect gesproken…….. Waren dat nou fans, supporters, aanhangers of hooligans van PSV? Weet U het verschil? Supporters waren het zeker niet, want die ondersteunen hun club. ( to support = ondersteunen) en bezorgen haar niet voor het oog van heel Europa een slechte naam!

“Hoe ging het?”, vraagt mijn vrouw als ik donderdag ’s avonds na mijn wekelijkse potje zaalvoetbal mijn sporttas in de hoek gooi. “Met 11-4 verloren,” antwoord ik, “maar wel één keer gescoord! En hartstikke gezellig!”

Harry Nibbelke