EEM Groepenkasten

Column: “Twee patat speciaal en één kalkoen”

kalkoenOp de zaterdagmiddagen volg ik graag de wedstrijden van het voetbalteam waarvan mijn zoon trainer is. Speelde het team vorig seizoen nog tot op de laatste dag mee om promotie naar de tweede klasse, dit jaar gaat het moeizaam. Een plaats in het ‘rechter rijtje’ is slechts zijn deel. Er zijn geen excuses voor aan te dragen, het vertoonde spel is soms maar matig.
“We moeten de volgende drie wedstrijden winnen,” sprak zoonlief enige weken geleden tegen me, “anders ben ik straks de kalkoen!”

“Hoezo de kalkoen?”, vroeg ik, deze uitdrukking niet kennend.
“Die haalt de Kerst ook niet!”, verduidelijkte hij, doelend op een eventueel eind van zijn trainersloopbaan ter plaatse.

Enige weken later waren er inderdaad 6 punten uit 2 gewonnen wedstrijden bijgeschreven.

Afgelopen zaterdag was wedstrijd 3 aan de beurt. Bijna was het doel gehaald. Bijna had het team zich in de veilige middenmoot genesteld. Natuurlijk was ik weer van de partij! Ook mijn schoonzoon kwam vanuit Groningen naar Klazienaveen om samen met mij af te reizen naar het veld waar de cruciale ontmoeting zou plaatshebben.
Het was koud, het vroor lichtjes en dat was aan de publieke belangstelling te merken. Nog geen 100 fans omzoomden de arena. Het geheel bood een troosteloze aanblik die de hoop op een goede afloop al bij voorbaat tot een minimum beperkte.

De thuisploeg startte voortvarend en creëerde enkele doelrijpe kansen die om onverklaarbare redenen niet werden verzilverd. Na zo’n 40 minuten koukleumen lonkte de kantine. Daar wachtte vast een kop warme thee. Terwijl we de kantine binnenliepen klonk het rustsignaal; 0-0, zou Frits van Turenhout hebben gezegd met zijn karakteristieke articulatie. Om weer warm te worden bestelden we elk een portie patat speciaal.

De kantinejuffrouw worstelde echter met de kassa – eerst betalen – en het duurde daarom een poos eer de frites de olie in gleden.
“Dat is dan € 6,80.”, meldde ze uiteindelijk. Ik schrok van dat bedrag voor 2 patat in een plastic bakje en zei dat het waarschijnlijk een vergissing moest zijn. “Nee, hoor.”,zei ze, “Het staat op de kassa!”

Ik probeerde het nogmaals door aan te geven dat op de voor mij hangende prijslijst der snacks toch echt stond dat een patat speciaal € 1,70 kostte. En dat 2 maal € 1,70 volgens mij € 3,40 zou moeten zijn. Gelukkig kreeg ik bijval van een andere klant in de almaar aanzwellende rij hongerige voetballiefhebbers die overigens zonder uitzondering voor een gehaktbal kozen. “Ik kan maar niet wennen aan die nieuwe kassa.”, verontschuldigde de vrijwilligster zich. We werden het eens op € 3,40 en ik betaalde.

Ik doodde de wachttijd op de patat met een korte overpeinzing waarin ik terugdacht aan wijlen mijn collega Jaap Meijer die in de Zuid-Oosthoeker wekelijks verslag deed van een bezoekje aan een noordelijke voetbalaccomodatie en die afsloot met een waardering tussen 1 en 10 voor de in de kantine verkrijgbare gehaktbal. Ik stelde even later vast dat de friet zeker een 8 verdiende qua smaak, kleur en temperatuur. Een compliment voor de kantinejuffrouw, die het hoofdrekenen kennelijk niet tot haar favoriete bezigheid rekende. Ieder zijn stiel, zullen we maar zeggen.

Opeens werden we in de kantine opgeschrikt door het gejuich van het thuispubliek. Er was gescoord! De wedstrijd was blijkbaar reeds hervat en direct in de eerste aanval was er doel getroffen. Buiten gekomen meldde het scorebord inderdaad 1-0 .Verdorie, had ik ook nog het doelpunt gemist.

Het bleef 1-0 en de 3 punten waren binnen. Zoals vooraf gepland en gehoopt. De Kerst kan zonder problemen zijn opwachting maken!!
Ik feliciteerde mijn zoon met de overwinning en hij zei nog: “Wat een schitterend doelpunt, hè” . “Geweldig, wat een prachtgoal!”, loog ik.

Harry Nibbelke