EEM Groepenkasten

Column – Vrede op aarde

Gerwin Groote Klazienaveen

“Fijne dagen…” Ik kan nu al kotsmisselijk worden van die woorden.
Het is me al een paar keer gewenst, veelal door winkelpersoneel dat moeite doet het ‘spontaan’ en ‘oprecht’ over de lippen te krijgen.

Het hoeft niet onder stoelen of banken te worden geschoven. Ik ben een soort ‘Grinch’. Ik haat kerst. Of, dat zeg ik verkeerd, ik haat het ‘heilige’ aan kerst.
Die ‘vrede-op-aarde’ mentaliteit, de vrije tijd en de familie vind ik wel aardig.
Die laatste weekjes van het jaar moeten we ineens lief tegen elkaar doen en met een geforceerde hoffelijkheid elkaar benaderen terwijl we diep van binnen, of binnen de deuren van ons eigen huis, alles kort en klein slaan, elkaar verrot vloeken omdat de kerstinkopen niet lukken, het diner gedoemd is naar de gallemiezen te gaan en we onze familie nu al niet meer kunnen zien.

Het begint bij mij altijd al met de producten die de supermarkt ineens aanbiedt.
In het kader van ‘zelf koken’ bieden de meeste grote supers ineens complete ‘ambachtelijke’ pakketten aan. Soep, kreeft, wild; je kunt het zo gek niet bedenken. Alles ‘praktisch’ voorverpakt met een ‘handige’ how-to lijst erbij.
Mijn mening: ga dan asjeblieft uit eten.
Als je al geen keukenprins/es bent, ga dan die ene dag in het jaar ook niet doen alsof je het wel bent maar steun de plaatselijke middenstand door geheel verzorgd te gaan eten.
Ik hoor u denken; dat is veel duurder. Dat klopt.
Daar moet je voor sparen en voor sommigen valt daar niet voor te sparen. Ik behoor tot die groep.
En daarmee kom ik tot mijn volgende onderwerp.
Een observatie, waar ik zo van houdt:
Vandaag stond ik in de plaatselijke supermarkt. Waar ik bijna dagelijks kom.
Ze doen mee aan de landelijke voedselbank actie, een goed initiatief, ik steun dat.
Vandaag was een topdag want: RTV Drenthe kwam filmen.

Bij het afrekenen aan de kassa viel mij het volgende op:
Een wulpse dame, middelbare leeftijd, keurig jasje, hippe sjaal, ‘stoere’ uggs
( zucht), rekent bij de kassa haar boodschappen af. Ietwat te luidruchtig spreekt ze al over de “Ongelooflijk goede actie voor de mensen die het iets minder hebben!”
Ik krijg kots neigingen. Ik moet me inhouden om niet over mijn eigen boodschappen heen te braken als ik zie wat ze afrekent en vervolgens zelf doneert aan de voedselbank terwijl ze luidkeels verkondigt hoe ‘goed’ ze is.

De keurige dame, sorry alvast, mocht je dit ook lezen, rekent een paar pakken rijst af voor de voedselbank. Die doneert ze. Chapeau, alle kleine beetjes helpen. Ik ben niet de persoon die hoort te zeggen dat, ook al is het rijst, dat niet helpt. Dat doe ik dus ook niet. Ik juich het toe.
Maar.
Voor haarzelf, ook alvast sorry dat ik zo ongegeneerd jouw boodschappen heb bestudeerd, kocht ze echter een pakket om zelf bospaddestoelensoep te maken
EN DAAR KOMT BIJ, hier kan ik onwijs om lachen, kruidenboter in de vorm van een kerstboompje. Ik zal de zin nogmaals herhalen:
“kruidenboter in de vorm van een kerstboompje.”
Dat is dus doodnormale k r u i d e n b o t e r, in de vorm van een kerstboompje. Precies zoals u het leest.
Fucking kruidenboter ( normaal á 80 eurocent in de koeling) in de vorm van een FUCKING kerstboompje! ( á 2,10 euro)
Mijn bek valt daar spreekwoordelijk en letterlijk van open.
Jezelf vergoelijken met een ‘moraal’ en een ‘medeleven met de armen’ terwijl je zelf nota bene het lef in je donder hebt om een beetje kruidenboter in de vorm van een godvergeten KERSTBOOM aan te schaffen.
Kijk, dat je daar van houdt, dat kitscherige opschmuckerige, a la. Dat mag. Daar oordeel ik niet over. Maar, om dan zo van de daken te schreeuwen dat je begaan bent met de armen, dat is me een stap te ver.
Hier zal ik het maar bij laten.
Laat het wel zijn, ik zal NOOIT van mijn leven een beetje kruidenboter, aardappelen, vlees of WAT DAN OOK, in de vorm van iets aanschaffen.
Krijg de vierkante-vlek-tyfus met je ‘gemaakte’ kerst vrolijkheid en commerciële winstbejag. Leuk zo’n voedselbank actie, maar het is ook winstbejag.
Hoe moet ik een supermarkt geloven die vanuit zijn ene hand kruidenboter voor een redelijke prijs van 80 eurocent verkoopt en vanuit zijn andere hand een kerstboom-kruidenboter-kitsch ding dat meer dan 2 euro kost.
En, om in de kerstsfeer te blijven, hoe moet ik ooit een God geloven die vanuit zijn ene hand zonde verkondigt, en vanuit zijn andere de vergeving.
Beiden zijn not-done voor mij.
Voor de gelovigen onder u, waarom haal ik het geloof erbij?
Omdat ik oprecht geloof dat zonde en vergeving is bedacht door de Kerk.
Om te binden en, net als supermarkten, winst te behalen.
God hoeft nooit te vergeven want,
God oordeelt niet.

Mijn kerstmoraal voor dit jaar zal iets zijn in de trant van:
Lieve mensen, wat ben ik trots op onze gezamenlijke passie en welwillendheid om de iets slechter bedeelde mede-Nederlanders te helpen.
Ik schrijf bewust ‘iets slechter’.
Ik ben namelijk goed klaar met landgenoten die dingen posten op Facebook in de trant van:
“Waarom zouden we geld doneren aan het buiteland als we in Nederland al zoveel armoede hebben…”
Ik ken het helaas alleen op facebook. Omdat ik mijn ‘vriendenkring’ zo zorgvuldig uitkies dat ik mijn echte ‘vrienden’ zulke dingen goddank nooit hoor zeggen.
Want ik word daar bijzonder boos van.
Tegen al deze mensen wil ik zeggen:
In Syrië hebben de mensen geen overheid waar ze op terug kunnen vallen.
In Siërra Leone zijn geen ministers die het opnemen voor de mensen.
Toen honderden mensen werden gered door 1 helicopter, uit de handen van IS was er niemand die met een papiertje of een arbeids-ongeschiktheids-verklaring kon zwaaien. Dat is daar niet.
Wij Nederlanders kunnen dat wel.
Wij kunnen ‘teren’ op een uitkering.

Wees verdikke blij met wat je hebt, of kom met een oplossing in plaats van domweg klagen.
Mijn oplossing?
Ook ik gaf aan de voedselbank, maar dan wel dat wat ik zelf lekker vind.
Ik stortte er een fles rode wijn. Ik stortte er kaaskoekjes en brie.
Ook stortte ik toiletpapier. Want ik weet maar al te goed hoe ontzettend broodnodig dat is als je de avond ervoor teveel gedronken hebt.
En ik doneerde een pak hamburgers met witte bolletjes.
Tegen een kater werkt namelijk maar 1 ding.

Is dat cru?
Nee.
Dat is het niet.
Want ook al voer ik dat ritueel uit, zuipen, feesten en genieten van het hier en nu zonder ‘politieke correctheid’, ook u kunt niet in mijn portemonnee kijken.
Ook u weet niet dat ik dat moment, dat hier en nu, over heb voor een week brood eten en thee drinken.
Ik gaf dat, waar ik zelf ook mee leef. Omdat ik er genoegen mee neem.
Is dat makkelijk? Niet altijd.
Maar ik ben ten minste niet een verneukeratieve ‘weldoener’ die doet alsof ie een warm hart toedraagt met totaal smerige dingen. Ik geef wat mijzelf toekomt.
Als ik daar gelukkig mee ben, hoop ik ook dat anderen daar geluk uit halen.

Ik wens jullie allemaal bijzonder veel geluk, voorspoed, inzichten en overdenkingen in een geheel nieuw 2015.

Met de hartelijke groeten van,

Gerwin Groote