EEM Groepenkasten

Column: Zwart Wit

frank boeien, zwart-wit, column, harry nibbelke, klazienaveenDit jaar is het veertig jaar geleden dat ik mijn rijbewijs haalde. De wereld lag voor me open!

Een optelsommetje leert me dat ik nu in mijn veertiende auto sindsdien rijd. Het begon met een zilverkleurige Datsun Cherry 100A, die ik, net als de auto van mijn ouders en vele andere Drenten, verzekerde bij DLG in Oosterhesselen. Ook mijn andere verzekeringen bracht ik onder bij deze “Onderlinge”, die later opging in Univé. Goede dekking en voordelig werd alom gezegd .

Mijn liefde voor de automobiel nam gaandeweg grotere vormen aan en na een tweede grijze Datsun richtte ik mijn vizier op het betere en snellere werk.  Ik viel voor een sinaasappeloranje VW Scirocco, zo een met een éénarmige ruitenwisser. Handenvol geld kostte me deze bolide, maar geen moment spijt van gehad. Toen volgde een periode van diverse Honda’s, twee Accords en een witte Prelude, die al roestte in de folder, en een eveneens witte Integra met van die klapkoplampen. Vanwege gezinsuitbreiding kwam er daarna een ruime, knalrode VW Passat Variant, die ik twintig jaar geleden bij Harrie van Dijk alhier inruilde op mijn eerste auto van bekende Zuid-Duitse makelij. Mijn vrouw zag me met de zwarte HZ-TN-72 voor een proefrit de oprit opdraaien en wist al dat ik verkocht was. Er zouden er nog vier, allen zwart, volgen…….

Nu lees ik deze week tot mijn verbazing in de krant dat verzekeraars tegenwoordig, dankzij de analyse van big data, hebben geconstateerd dat mensen die in zwarte auto’s rijden een hogere kans op schade of diefstal hebben. Derhalve betalen zij een hogere premie dan iemand die dezelfde auto in het wit rijdt. Het verschil loopt op tot zelfs 10%. Is dit discriminatie tussen zwart en wit? Of een terecht bedrijfsmatig onderscheid op basis van nauwkeurige risicoanalyse? Het komt mij erg vreemd over! Heb ik dan wellicht jarenlang een hogere premie betaald op basis van de kleur van mijn auto’s? Gelukkig rijd ik nu in een witte, waar je vroeger, zei men, mee bleef zitte…..En bij een andere verzekeraar verzekerd.

Drie auto’s geleden besloot ik mijn auto te verkopen via Marktplaats. Ik had namelijk een opvolger gezien en die particulier wenste niet in te ruilen. Na 364.000 trouwe dieselkilometers was ik toe aan een andere, wederom zwarte auto. Mijn vrouw sputterde nog wat tegen met argumenten als : “Je weet nooit wie je in huis haalt met zo’n advertentie op Marktplaats” en “Ga toch gewoon naar een garagebedrijf, dan heb je garantie “ en meer van dat soort argumenten die tegen dovemans oren waren gericht toen ik eenmaal in de opvolger had gereden. Auto’s zijn emotie. Wat een fijne wagen!

Nog dezelfde avond meldde zich telefonisch ene Hamouch uit Leidschendam die wel belangstelling had voor de 10-FV-HK. Of hij de volgende dag met zijn vrienden langs mocht komen in Klazienaveen.

De volgende ochtend om 11.00 u stopte er een Suzuki Alto met vier Marokkanen voor ons huis. Ze hadden er een lange reis opzitten en lustten wel een kop thee. Veiligheidshalve, de woorden van mijn vrouw indachtig, was zoonlief ook thuis en was een vriend “toevallig” komen koffiedrinken.

Eén van de jongens, type ADHD en kandidaat-koper, wilde een proefrit maken, de andere drie bleven thuis……. Na een ritje naar Erica en via de Derksweg terug begonnen de onderhandelingen. Keurig vroegen de jongens toestemming of ze onderling even in het Arabisch ruggenspraak mochten houden. We werden het eens op € 7.800,- en betaling volgde cash door middel van 156 briefjes van €50,- . Wat een schouwspel daar aan de salontafel waar we met z’n allen omheen zaten. De jongens zouden er deze zomer mee naar Marokko reizen om familie te bezoeken, vandaar dat diesel en airco gewenst waren. Daar zou de auto worden verkocht en na vier weken zouden ze met het vliegtuig terugreizen naar Nederland. Hadden ze vorig jaar ook zo gedaan, alleen toen werd de koop gesloten op de parkeerplaats van een McDonalds restaurant onder het licht van een lantaarnpaal.

Op het postkantoor, even later, werden de briefjes elektronisch geteld, op echtheid gecontroleerd en op mijn rekening gestort, waarna de overschrijving werd afgehandeld. Probleemloos. Na een hartelijk afscheid en voorzien van een broodmaaltijd vertrokken de beide auto’s weer naar het westen des lands.

’s Avonds kwam ik erachter dat de afstandsbediening van mijn elektrische garagedeur nog aan de meegegeven sleutelbos zat…..  In de telefoon stond gelukkig nog het nummer van Hamouch.

“Klopt”, zei hij, “die afstandsbediening heb ik zojuist al in een envelop naar je opgestuurd en ik heb er ook dat  Cd-tje van Frank Boeijen dat nog in de Cd-speler zat bij gedaan!”  “Auto rijdt prima, trouwens!”

Volgende ochtend was er een bubbeltjesenvelop bij de post. Frank Boeijen zong even later: “Denk niet wit, denk niet zwart, maar denk in de kleur van je hart!”

Zelden kwam een liedje treffender bij me binnen.

 

Harry Nibbelke