EEM Groepenkasten

Tjakko

Bosgeest Oosterbos Tjakko Klazienaveen

Klazienaveen – Die op een mistige harfstdag deur t Oosterbos, tussen Klazienaveen en Nei-Dord, lup en zo af en toe blef staon en good lustert, zal tot een vrömde ontdekking komen. Nog altied dwaolt de geest van stomme Tjakko deur t bos.

’t Vaoge gerinkel achter ’n gordien van mist; veul meensken zult bij ’t heuren van dat gerinkel zo vlug meugelijk de bewoonde wereld weer willen bereiken.

Maor lang niet iederiene is dan ok op de heugte van dat aofschuwelijke drama dat zich hier an ’t begun van de veurige eeuw voltrök.

Tjakko’s vao had nao lange tied eindelijk weer wark vonden.

Deurdat Tjakko’s moe met heur man met ging naor ’t veen, had ’t gezinnegie krek genog om van ’t loon rond te komen

Maor ze hadden ien groot probleem: heur zeun Tjakko. Tjakko was stom.

Tjakko kon zelfs helemaol gien geluden vörtbrengen. Al gauw kreeg hij dan ook de bienaom: Stomme Tjakko.

Dag in dag uut gung Tjakko met zien aolders naor ’t veen, waor hie ’s mörgens met ’n paor meter touw an ’n boom vastbonden weur. Zien wereld was overdag net zo groot as de lengte van dat touw. Maor Tjakko wur aolder en af en toe wus hie te ontsnappen.

Tjakko’s vao miende de oplössing veur dat probleem vunden te hebben. Hij kocht een riempie, waor hie een paor bellechies an vast maokte.

Deur dit ’s mörgens om de nekke van Tjakko te doen waren zij van een grote zörg bevrijd. Bie elke stap die ’t jong dee rinkelden de bellegies en was hie tot op verre afstaand te heuren. Zien vao had hum leerd dat, wanneer hie de weg niet weer vinden kon, hie mus blieven staon en net zo laank met zien heufd schudden tot ze hum vonden had.

Jaor nao jaor voldee dizze manier best.

Tot die mistige harfstdag in oktober.

Ondanks de mist die alsmaor dikker weur, lukte ’t hum zien vao en moe terug te vinden, naodat hie die mörgen ’t veen introkken was.

Onder ’t eten kreeg Tjakko plotseling ’n good idee. Hie kon de overkant van ’t kanaol iens gaon verkennen. Hoewel zien aolders ’t hum verboden hadden ’t smalle bruggie te gebruken, zag Tjakko nou zien kans schoon, deurdat de mist hum ’n haandtie hulp.

’t Verraoderlijke veen an dizze kant van ’t kanaol golfde onder zien voeten.

Nog steeds rinkelden de bellegies an Tjakko zien riempie op geheurafstaand van zien aolders. De mist weur alsmaor dikker en sleut as ’n dikke witte wolk om Tjakko hen.

Deur de gevallen harfstbladern zag de grond er zowat overal geliek uut.

De gedachte dat hie daordeur makkelk in ’n moeraspoel kon lopen, bracht Tjakko zo in paniek dat hie van schrik gien stap meer zetten durfde.

Hie bleef, niet wetend van dit gevaor, stokstief staon en dacht langzaom nao over de meugelijkheden die hie had om weer veilig bie zien aolders te komen.

Eigenlijk had hie maor twee meugelijkheden.

Stil blieven staon en wachten tot de mist optrok, of zo lang met ’t heufd blieven schudden dat zien vao en moe an ’t gerinkel wel mussen heuren dat er wat an de haand was. Tjakko keus veur ’t leste.

Hie maokte deur ’t hevige schudden zo’n lawaai, dat een paor meter verderop zittende buzerd van schrik opvleug.

De vogel scheerde raokelings over ’t heufd van ’t jong.

Deurdat de vogel pas op ’t allerleste moment te zien was, schrok Tjakko hier zo arg van, dat hie zien evenwicht verleur.

Hie probeerde de val met zien handen op te vangen.

Maor veur zich vund hie gien enkele stevigheid.

Met zien handen scheut hie deur ’n tapijt van blaodern………

Plons

Even was ’t stille naodat ’t leste opspattende veen weer teruggevallen was.

Tjakko zag kaans zien heufd nog weer boven ’t moeras te kriegen.

Op dat momenet heurde hie zien aolders vertwiefeld zien naom roepen, ’n paor keer probeerde Tjakko tevergeefs vaste grond onder zien voeten te kriegen, maor ’t zoegende moeras gaf hum daor gien kaans toe.Tjakko besefte maor al te good wat ’t betekende as hie gien hulp kreeg. Dudelijk heurde hie now zien vao en moe. Dieper en dieper truk de modderige massa ’t vechtende lichaom van Tjakko umdeel.

In ’n leste wanhoopsdaod truk hie met alle geweld ’t riempie van zien hals.

Hie zwaaide d’r met in ’t rond. Zien neus kon hie nog net boven ’t moeras haolen.

Nog steeds heurde hie zien aolders zien naom roepen. Dan weer dichtbie, dan weer verder weg. De mist maokte ’t zuuken zowat onmeugelijk.

’t Moeras kende gien genaode.

Langzaom maor zeker verdween Tjakko zien heufd hielemaol in t’moeras. Alleen zien haand stak der nog boven uut.

Korte tied daornao verdween al rinkelend Tjakko zien haand en daormet ok zien riempie. De moeraspoel had bezit nomen van Tjakko.

De drievende harfstblaodern dekten de poel weer toe als veurheen.

’n Plotselinge windvlaog dee de mist uutienvallen in flarden.

’t Betere zicht bracht Tjakko zien aolders tot dichtbie, maor de moeraspoel verraodde zich niet. Tjakko mocht bliekbaor niet meer vonden worden.

Tientallen jaoren later wur bie afgravingen van ’t veen ’t veenliek gevonden van Tjakko. ’t Veen had ’t lichaom in dezulfde haolding laoten staon as toen ’t er bezit van nomen had. Tjakko kreeg alsnog zien leste rustplaots op ’t kerkhof in Klazieneveen maor ’t veen had zien geest in zich opnomen; evenas zien riempie waor de bellechies an bevestigd waren.

’t Vaog gerinkel achter ’n gordien van mist zal nog in ’t Oosterbos te heuren wezen, as een wanhopig geluud uut vrogger tieden.

(C) 2014 – Tjakko, een verhaal in het Drents, geschreven door Jans Jagt.