EEM Groepenkasten

Column – Viva la vie Bohème

Gerwin Groote Klazienaveen

Vandaag stond ik les te geven,
aan een klas vol verschillende gelovigen en ongelovigen.

Terwijl ik, aan de hand van de term ‘samenspel’, probeerde uit te leggen dat een improvisatie scene juist op die manier goed tot zijn recht komt,
hief er luttele kilometers verderop een neergeslagen agent zijn hoofd.
Hij moet hebben gedacht: “Laat ons samen zijn, jij, ik. Mijn vrouw, kinderen…”

Bij het avondeten raakte ik in een discussie met mijn vader.
“Ze zouden deze mensen terecht moeten stellen midden in Parijs, alle media erbovenop en hardhandig, langzaam, bijna tergend, de keel moeten doorsnijden. Die beelden dan uitzenden over de hele wereld. Jullie ons dit aandoen, wij jullie dat aandoen.”
Ik ben fel tegen deze uitspraken. Altijd. Probeer altijd op zoek te gaan naar nuances en toch kan ik niet ontkennen dat ik het er deels mee eens was.
Waarom? vroeg ik mij zelf af.
Hoe kan het dat ik mezelf dit soort gedachtes toesta?
Ik geloof dat het mijn eigen onmacht is. De onmacht om te kunnen uitleggen waarom dingen gebeuren, of anders zouden moeten gaan.

Een tijdje terug kwamen we, terloops, op het onderwerp geloof.
In de klas, waar ik vandaag les aan gaf, is 30 procent Moslim, er zijn wat Katholieken vertegenwoordigd en de rest is, samen met mij, ongelovig.
We spraken over de overeenkomsten en verschillen.
Verschillen die eigenlijk meer neerkwamen op ‘gebruiken’ en niet op de kern van wat het geloof en ongeloof in elkaar verbind.
Mijn leerlingen zijn kinderen nog, twaalf of dertien lentes jong.
Maar slimmer dan elk zichzelf profilerende gelovige die ik ooit zag.
Deze ‘kinderen’ noemden extremisten ‘dom’, ‘kortzichtig’, ‘niet nieuwsgierig naar de onderliggende laag van een tekst’.
En ik sluit me daar bij aan.
Ik denk dat elk zichzelf respecterend mens een tekst altijd twee maal moet lezen en daarbij vragen moet stellen.
Je moet je, voor de theatermensen onder ons, subtekst kunnen beleven en spelen.
Het maakt niet uit hoeveel je leest, als je maar vragen stelt bij dat wat je leest.
Zo ontwikkel je, en leer je over mensen. Zo leer je elkaar kennen.
En respecteren.
Ik ben blij dat mij het is geleerd en ik dit aan mijn leerlingen kan leren.
En dat ze dat meenemen in de rest van hun vrije bestaan.

Ik kan helaas geen prenten tekenen.
Ik kan slechts schrijven, en mijn kennis overdragen aan leergierigen.
Daarom deze tekst.
Opdat ik hoop dat de daders van zulk drama de komende vijftig jaar tijd genoeg hebben om ook eens op www.klazienaveen24.nl uit te komen.
Omdat ze in al die jaren bijna elke andere pagina al hebben bezocht.
Hebben nagedacht en zich, hopelijk, vooral heel erg schamen. Diep schamen.
Voor de extremisten die ik verafschuw van teevee en krant heb ik alleen de volgende mededeling:
Als je religie het waard is om voor te doden, begin dan asjeblieft bij jezelf.

Gerwin Groote